BAHANE

bahanesi rakı ile salata

bize iki yürek gerek

bir gülüş bir merhaba

azaldığımız gerçek

kocadık mı bilmem ya

en olmadık zamanlarda

burnumuzun direğinde

onulmaz bir sızıysa

yoldaşlara özlemler

inadına insan kalışımızın

kazınmasıdır zamana

görülecek hesaplar var

besbelli ki dünyayla(!)‎

biz her daim buradayız

buyursun gelsin dünya‎

PUTİN İLE TAYYİP

ANADOLU İNSANI BU

Meyhanedeyiz. Bizim, yolgörmüş Zaza İsmail'e dedim ki:

Tayyip ile Putin kapışması nolacak sence ?

Onlara aklım basmaz, ben sana bir hikâye anlatiym, dedi ve anlattı: 

Oğlanla kız, anlaşıyor sevişiyor, aileler de haberdar.

Sonu evlilik belli de kızın fırıldak abisi, çıkar peşinde.

İstediği olmayınca, düşman olur, oğlana.

Bacısının ümüğne çöküp:"Bu oğlan beni zorla iğfal etti" 

diye mahkemeye verdirir.

Çıkarlar mahkemeye, yargıç sorar:

-Nasıl oldu kızım ?
-Efendim oldu da biraz zor oldu.
-Nasıl oldu da zor oldu ?
-Ayakta oldu efendim.
-Ayakta noldu kızım ?
-Beni, ayakta şeytti efendim. 

Yargıç, bir kızı bir oğlanı süzüp şaşkın bir yüz ifadesiyle:
-Kızım, senin boyun uzun, oğlanın boyu kısa, ayakta nasıl şeytti ?
Kız, yüzündeki muzip ifadeyle:
-Ee biraz da ben eğildim efendim.

Aha sana bir kaya, nerene dayarsan daya. / 30 KASIM 2015

KENDİN OLMAK

                              

KENDİN OLMAK

neleri tepmedim ki

ben'i kazanmak için

han hamam

mevki makam

servetim onurumdu

sarıldım ona

neler terk etmedim ki

ben kalmak için

ev bark

at avrat

silahım namusumdu

sarıldım ona

neler kaybetmedim ki

bu dik başımla

çocukluğumu asla

GERÇEĞE SAYGI ADINA TARİHE NOT DÜŞMEK

BİLDİĞİMİ BİLSİNLER GEBERMESİN SÜRÜNSÜNLER İÇİN

Ankara'nın bir İskitler Semtinde, götü yarım metre geriden, karnı yarım metre ileriden giden, besili kancık domuz yapılı bir mahlûk yaşardı o yıllarda. Her anlamda pisliğinin içinde hâlâ debelenir; çevresine de bulaştırır mı yoksa pisliğinde boğulup gitti mi bilmem.

İşte o aşşağılık mahlûk, çevresine topladığı bir manga faşist domuzcuğu salmıştı, akşam karanlığında üstüme: İKİ OCAK BİN DOKUZ YÜZ SEKSEN...

Tek kişiye sinsice saldıran bir manga domuzcuklar başa çıkamamış; yapılarına uygun olarak kahpece ve kancıkça on dörtlüyle arkadan kurşunlamış; kaçmışlardı.

İntikamım, ölüme direnmek dimdik yaşamak, soysuz satılmışların ipini pazara çıkarmak oldu, oluyor, olacak.

Biliyorum, karanlıkla savaşımı biliyor, izliyor; yaralı kancık domuzlar gibi acıdan kıvranıyor;

kahırlarından geberiyorlar. Ben de bunu bildiğimi bilsinler; geberemesin kahrolsunlar diye yazdım bunları.

O Gün, insanca acılanan, yaşadıkları en kötü gün olarak hatırlayan güzel çocuklarıma, güzel insanlara sevgiyle selam olsun.

CAN SIKTIM, GÜLÜN İÇİN BU, CANLAR

Hani, besili kancık ayı kılıklı herif var ya, birkaç yıl sonra Kızılay İzmir Caddesinde karşılaştık. Beni zıpkın gibi görünce, kazığa düşmüş domuz gibi homurdandı:"Sen öyle gez bakalım..." -Bu taifenin bu iğrenç kinlerinin boyutuna tanık oluyoruz ya ekranlarda, meydanlarda. Aynı bokun türleri.- Duymam sandı ama duydum. -Ne yapacağına kilitlenmiş olmalıyım.-

Ona doğru yöneldim, feleği şaştı. Yer yarılsa içine girecek. Utancından değil, korkusundan.

Ne yaptım dersiniz ?..

Gittim, öptüm mahlûku !..

O besili onursuz domuz bile yavru lağım faresine dönüştü. Üç beş adım gittikten sonra, arkamdan seslendi:

"Ben şaka yapmıştım, ciddiye alma" diye.

Ben de: "Almadım zaten" dedim. Döndü, arkasından seyrettim, bacakları dolaşıyordu.

Başını tutsam da kışkırttığı it sürüsüne tecavüz ettirsem, o kadar acı koymazdı.


FARKI FARK ETMEK GEREK BİNLERCEDEN BİR ÖRNEK

Arkadan kahpece kurşunlama sanıkları, Mamak 4 nolu Sıkıyöetim Mahkemesi'nin kantininde, soğuktan çok korkudan titreşirken içiniz ısınsın diye çay ikram etmiştim. Hepsi de gençtiler.Biz itlerle uğraşmayız, hesabımız satılmış sahiplerinizle, demiştim.

Adına savcı denen bir tuhaf vatandaş da Çanakkale'de, sokağa yazı yazdın diye 13 yaşında bir çocuğun kafasını koparmak için çırpınıyor.

İŞTE, SOLCU BİR İNSANLA, DİNCİ BİR FAŞİSTİN ARASINDAKİ FARK !..

DEMEM O Kİ

Burada birkaç gündür paylaştıklarım, bireysel, benim özelim gibi algılanmasın.

İnanılmaz, akla ziyan, mide bulandıran şu ortama bu ülke nasıl sürüklendi, sorumluları kimler, hangi kafa yapısı, onu vurgulamaya çalıştım.

Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu, Abdi İpekçi, Çetin Emeç, Ümit Kaftancıoğlu, Bedrettin Cömert, Cevat Yurdakul, Doğan Öz, Hırant Dink... Adını sayamadığım onlarca güzel insanın gövdesi değildi, saldırılan; KAFALARIYDI. Özgür, bağımsız, onurlu, barışçı, paylaşımcı bir ülke özlemiyle ışık saçan KAFALARI.

Sivas- Madımak, Kahramanmaraş, Çorum... kıyımları yaşanmasın, binlerce fail-i meçhul olmasın, "Berfo Analar" acılanıp ağlamasın diye çırpınan, ölümüne, gerçekleri, doğruları savunan onurlu insanları yok etmekti, saldırıların nedeni.

Karanlıkların karşısında, kendi çapınca aydınlık savaşçısı güzel insanlara, saygıyla selam olsun.

Ne diyor Rıfat ILGAZ: "Aç iki kolunu iki yana / Korkuluk ol"

Bilmem anlatabildim mi ! ?..

   YILMAZLAR BULUŞMASI

         Beş yıllık avcuna sıkıştırılmış kâğıt beşlikle fırladı şahbazca. Beşlik, hani şu Ispartalı gül devşiren kızın fotoğrafı olan banknot. Sofra bezi orta yere serildi, ekmek torbası boş çıkınca, ana: “Ne ara yiyip yuttunuz onca ekmeği” diye söylenirken, baba, şalvarın cebinin derinliklerinde zorla yakaladığı beşliği uzatıp: “Yılmaz, al şu beşliği beş ekmek kap da gel yiğidim” diye parayı uzattı.

         Yılmaz, dilinde bir türkü sallanırken, baba yalandan çıkıştı: “ Kopsana lan daha burada mısın, ben de gittin geldin sanıyom."

          Beşikte yatana dönüp "Güney, oğlum bu abin uyuşuk mu ne, kalk sen git bakkala" diye seslendi gülerek.

         Yılmaz bu kez sahiden koptu… Mermi gibi sokağa düştü.

         Köşeyi döndü, dünyayı unuttu. Ne ekmek ne aş. Ne evde bekleyenler, ne de cebe indireceği para üstü…

         Sokakta bir impala… Kırmızısı Adana güneşinde yaldır yaldır… “Anaa” sını çeke çeke, otomobilin çevresinde dönmeye başladı. Sürücü kapısının camında gördüğü, arabayı da unutturdu. Ağzı açık, gözleri sevgi, tapınma dolu kalakaldı…

         Parmaklarının ucuyla yokladı, okşadı, sevdi… Aklından geçeni gerçekleştiremedi: Fotoğraf iç taraftaydı.

         Evdekiler, o çok önemli konuya bulaşmışlardı. Zamanı da oğlanı da unutmuş, birbirlerinin ağzından lafları kapa kapa konuşuyorlardı. Komşu kadının, çatkapı girip: “E bre daha sofra orta mı?” dediğinde, geri döndüler zamana. Baba kapıya çıkıp, “Yılmaaaz !” diye öyle bir çığırdı ki, Yılmaz da döndü dünyaya.  Bir iki adım geriledi bütün gücüyle zıpladı...  bir daha bir daha…

        Kıçının üstüne düşse de sonunda becermişti. Lastik bir top gibi hoplayıp kalktı, kıçındaki tozları silkelerken adını övünerek taşıdığı Yılmaz Güney'i öpmenin gururuyla ekmekleri kapmasıyla eve varması bir oldu.

         Evdekilere, sonra da mahallenin tekmil çocuklarına anlatılacak çok şeyi vardı.

AYIP

                                                      AYIP

       Ayıptır, beyler beyefendiler , hanımlar hanımefendiler, ayıp !..Kargayı, kanarya; beygiri küheylan diye yutturmaya kalkmak ayıp, dayatmak daha da ayıp.

      Yanlış ellerde, kanserden, vebadan ve bilumum bilinen bilinmeyen musibetlerden daha musibete dönüşmüş medya, 7 gün, 24 saat, 365 gün 6 saat yapıyor bu ayıbı. Ayıp ayıp !..

        Haftanın her günü, kanal kanal dolaşıp, hiç bir şey söylemeden, saatlerce aynı teraneleri sıralamak ayıp.
        Bir cümleyle apaçık dile getirilecek konuyu, sayfalar dolduracak kem kümlerle sündürmek, kafaları daha da karıştırmak ayıp. 
       Nerede bir etkinlik, bir söyleşi var oraya maydanoz olup, ezberini tekrarlayıp durmak ayıp. Gezici kör hafızlara taş çıkartmak daha da ayıp.

     TV'lerde alenen “kadın” pazarlanıyor. Bu eylemin adı pezevenkliktir. Pezevenklik suçtur ama suçtan önce ayıp. Hiç bir görevli-yetkili çıkıp da “destuuur” demiyor. Türbanı tak, dalgana bak hesabı.Bu da başka bir ayıp.

     Reytink uğruna, aşağılık mizansenler uydurup dayanıyorlar ağzı açık gözü kapalı millete.Kimsenin gıkı çıkmıyor. Ayıp.

     Haa şu “reyting” denen meret ne mene şey ? Herkesin ağzında da aslını bilen kim. Reytink, para demektir kardeşim para... Anladınız mı şimdi kaç paraya satıldığımızı. Anlamadıysanız, ayıp.

     Bu Allahı para kapitalizmin en büyük oyunu: –en aşşağılık en korkunç oyunu- Kavram karmaşası yaratmak. Kavramların içini boşaltıp, paraya dönüştürebileceği şeylerle doldurmak.

     Bir eski cıvıtıcı cıvık, bir ara açlık maçlık numaralarına yattı, cıvıklığında kendi de başlayınca boğulmaya.  

     Grev numarasından aldığı hızla bir zaman sürüdü postu. Arkasından gelenlerin arkasına düşünce, kendinden daha yalak yavşak cıscıvıklara kaptırınca ekranları ve de kendi bataklığına gömülünce ağzına kadar, şimdilerde başka numaralar deniyor. Ayıp !..

     İnsanın, toplumun yozlaşmasını, sulandırarak, cıvıtarak, hedefinden saptırıp eğlencelik, seyirlik hale sokmak ayıp.

     Şimdi bu da nereden çıktı demeyin. Ayıp toplumların anayasasıdır. Bu toplum size yani medyaya rağmen, hâlâ insan kalabiliyorsa kalabildiği kadarıyla, engelleri, yasalar değil, ayıplardır.

     Halkın şu sözüne dikkat:  "Allah'tan korkmuyorsan, kuldan utan."
     Utanmayı, yani AYIBI, en korktuğu gücün, Allah'ının önüne koyuyor. Bir şey anladınız mı !..                

     Herkesler iyi biliyor ki; yasalar, yasa koyucunun ve uygulayıcının kafasına göre kıvırır göbek atar. Bakmayın öyle herkeslerin “Yüce Türk Adaletine inanıyorum “sallamasına. Kimselerin inandığı falan yok. Üstelik buna hakları da çok. Bunu ayıplamak da ayıp !..

     Bu toplumun sorunu “ayıp”. Ayıptır be kardeşim ayıp… Kalması gereken yerlerden kaldırdınız, kalkması zorunlu yerlere kondurdunuz,koruyorsunuz.

     İbret-i âlem için gözler önüne serilmesi gerekenlerin gizlenmesi ayıp. Söylenmemesi gerekenlerin, uluorta ortalığa dökülmesi, söyleneceklerin unutturulup, kilitler altında uyutulması ayıp.

     Anadolu insanı, böylelerine "Ar namus tertemiz" der. Ar namusu olmayanlara ayıptan söz etmek de epeyce ayıp.

     Bu ayıp da bizim olsun.
                                                                                                               Bilal KAYABAY

DÜNYA GÜZELİM BENİM

Kimsesiz dünya güzeli karayazgılı yurdum

Irzına musallat ne çok soysuz var

Fidanların yakılıyor anaların bağrında

Ezber talimindeler  tivi papağanların

İğreti kalıp laflar sorumlu ağızlarda

Çemkirdikçe coşuyor ekranda zağarların         

EYLÜL PARK VE...

yılın son eylülüydü

sarı kanayan parkta

yağan yağmur koşan ben

koşan yağmur yağan ben

toprak kan ter içinde

yüzümde sel kanadı

intiharında kirpisi

yaslı atkestanesi

şapka çıkardı güne

en sıkı palamudu

öffke hışşladı meşe

sözümde yel kanadı

bulutlayın ağdı göğe

gözleri çocukların

mayınlar açtı dağlarda

gözümde gül kanadı

duvağını kefen yaptı

yüreği türkü gelin

ezgiler hançer kıvamı

mızrapta tel kanadı

neron ateşine yanar nevruzlar

demir cansuyumda cosslar

kanı kanla yumalarda

anadolu'm emperyalin keyfine

gözbebeklerimi vurur silahım

tetikte el kanadı

BÜLBÜLÜN GÜL İLE KAN DAVASI VAR

BEYLER'İN BİZİMLE NE DAVASI VAR

           Eey, birtakım abuklamaları imge diye sıralayıp şaircilik oynayanlar, şu dizeye bir bakın.

          Bedri Rahmi, boşuna "nerde bir köy türküsü görsem / şairliğimden utanırım" dememiş.
          Haa, birtakım dangalak Bedri Rahmi'yi, şair saymaz bilir misiniz. Bir başka dangalak taifesi de "ressam" saymaz:

          Sen misin köy türküsünü görünce şairliğinden utanan... Sen misin bu toprağı, bu toprağın değerlerini desenleyen. Sen misin halk adamı olan.

          Sen misin batılarda eğitimlenip, batıya uşaklık etmeyen, tapınmayan, özenmeyen. Kendine, özüne ANADOLU'ya dönen. Gidinin döneğiii...

           Oh olsun, "biz san'at jandarmaları" da seni, şair - ressam saymayız.

            Fikret Otyam'a da kıyıdan bakar bu taife.
            Fikret Otyam deyince, şu anıyı anlatmalyım:

           Bir etkinlik sonrası, akşam yemeğindeyiz. Kalabalık bir masa. Sol yanımda Fikret Ağabey, solunda Filiz Otyam. Karşımda Mehmet H.Doğan, sağ yanında eşi...
           Söz bir ara Abdülkadir Bulut'a geldi. Hak ettiği ilgiyi göremediğinden söz ederken Fikret Otyam, birden heyecanla bağırdı:"Arkadaş, bu memlekette şiir mafyası var."

            Ses kayıt cihazını açıp konuş Fikret abi dedim koydun masaya. Mehmet H.Doğan, biraz bozuk, Bilal Kayabal'ın çok hoşuna gitti, dedi. Ben, Kayabay diye düzelttim. Ben de Kayabay, dedim dese de, eşi benden yana çıkınca. Susmak zorunda kaldı.

             Fikret Otyam, az önceki sözüne gönderme yaparak: Demedim mi, dedi ve kadehini şerefe kaldırdı.

             Diyom diyom gene de bazı dostları inandıramıyom: Beynimde bir şeyler fazla. Gül, dedik; bülbül, dedik; nerelerdeeen nerelere geldik. Hasbin Allaaah !...

            Bülbülün gül ile kan (har) davası var...
            Bu dizeyi duydukça, okudukça, söyledikçe... Eğer, gülün harı yani dikeni yüreğinize saplanmıyor; bütün beyaz gülleri kan kızılına boyamıyorsa; ciğerinizin bağından yakalayıp, çölden çöle savurmuyor, taştan taşa vurmuyorsa, deryalar gözünüzde iki koca damla yaşa çevrilmiyorsa...
           Canınız cehennem !..

GELECEK İSTASYON NALDÖKEN

gavurluğu onurudur izmir'in

amacın aracı  bellenen tren

aydınlığa varacak

şaşacak hesapları

takiyeci hinlerin

made in usa markalı 
nalları dökülecek

emperyal değirmene

keyifle su taşıyan

kiralık beygirlerin

 ÇIKINTI

dini bürünenin yüzü sıyrıldı
altından doların boyası çıktı
bu halkın baştacı takiyeciyse
ne mutlu başları âlâsı çıktı

efendi'den koyu almış rengini
şakirdinden belli foyası çıktı
faziletten akım diye höykürdü
manukyanla sıkı arası çıktı

yuları tutuldu mazlum anırdı
palanı çözüldü yarası çıktı
acındı arpası fazla verildi
memleket hazretin harası çıktı

dokuz okka diye dolanıyordu
yoklandı amcası halası çıktı
yiğitliğin kantarına çekildi
mihenge vuruldu darası çıktı

yukarıdan hikmet va'z ediyordu
zaman tabip baktı sarası çıktı
ahali hazreti mürşit sanırken
hesabı karanın karası çıktı

ANKARA ŞİİR DİNLETİSİ

BÖYLE SİYASET OLMAZ


İhanet edeceksin bir koltuğa satacaksın.
Oyun dışı koyacak, ciğerini oyacaksın.
Size göre tehlike "bertaraf" edilince,
medhiyeler düzecek baş üstüne koyacaksın
Bu günleri gösteren Allah'a şükredecek
Ölümüyle gelecek "oy"ları sayacaksın

ALLAH BELANIZI VERSİN

İBLİSİN SÖZCÜLERİ

dilibok bir vakitte saldırıyor karanlık

kendini dindar satan dinsiz taifesiyle

allah fırsat vermesin bu ışık yiyenler

ateşböceklerinin sonu bile karanlık

UĞUR MUMCU ÜÇLEMESİ

 ONLAR VE BİZ

onların yüzü kara

bizim yüzümüz apak

biz demirlerde özgürüz

onlar paçavrada tutsak

karasız bir deniz üzre

nanik yaptık ölümlere

bizim toprakta kökümüz

onlar dalgalarda yaprak

buharlaştık ateş içre

yağmur olduk sağnak sağnak

karanlıları arıttık

pınar olup kaynak kaynak

uğursuzlukta susmayız

biz volkanız onlar çomak

 

KALEM KANATLI GÜVERCİN

bir gök patladı ölümcül

karanfil yağdı toprağa

yüreğimce yarıldı yer

göğe ağdı güvercinler 

bulutları tutuşturdu

kalem kanatlı güvercin

kan kırmızı ışıladı aydınlık

tutuldu yolları yarasaların

bir yangın dolandı anadolu'yu

onuru yüceldi kutsal isyanın

YASLARI UĞURLAR'IN

ağlamam su vermedir

yüreğimde soy çeliğe

bilincim ateşlerde

karanlıklara bilenir

yanar mumlar

yanar mumlar

sisler arkasından evren

gökkuşağıyla bezenir

kopar ağları bir bir

kara örümceklerin

özgürlük kök salar

özgürlüğe ağar dal dal

ışık damlar dağa taşa

karanlıklara sığınır

tüm kanlı yarasalar

başında nöbet tutar

ışığı mumcular'ın

karanfiller kanatılmaz

bir kutlu düğüne varır

yasları uğurlar'ın

HIRANT DİNK VE KARANLIK


SORU ŞU

Hırant, kapitalist, hortumcu, hayali ihracatçı, işbirlikçi emperyalist uşağı,uyuşturucu baronu, organ kaçakçısı, silah tüccarı, ırkçı savaş yanlısı
olsaydı öldürülür müydü ?


YANIT, HAYIR !

Elüstünde, başüstünde taşınır; şimdi Hırant'a, sırf ermeni olduğu için sövenler, O'na tapınırlardı. Tıpkı şu medyatik yoz zavallılara tapındıkları gibi.

KİM ÖLDÜRDÜ

Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu, Abdi İpekçi, Bedrettin Cömert, Ümit Kaftancığlu, Eşref Bitlis, Gaffar Okkan...ve daha niclerini kimler öldürdüyse, Hırant'ı da aynı "kafa" öldürdü.

BENİ DE AYNI "kafa" VURMUŞTU

Kamu tanığı olarak çağrıldığım mahkemede demiştim ki: Bu itlerin sahiplerini bulun. Maşaları yok etseniz noolacak. Başka itler, başka zavallı maşalar bulurlar.

NE Mİ OLDU

Mahkeme salonundan çıkarıldım, bir daha da çağrılmadım.

SONUÇ MU

Onurlu insanları, acılı utanç içinde yaşamaya çabalayan bir ÜLKE.

CAN ALICI SORU

Bu cinayetler KİMİN işine yarar ! ?

Nazım 109 Yaşında

 

KAYNAK

bulgurlar kaynarken doğmuşum
öyle söylerdi anam
belki de o yüzdendir
bir ömür hep kaynamam

o yüzdendir taşarak
kabından yasağından
böyle kaynar çağlamam

günlerden bir pazarmış
öyle diyordu anam

yine bir pazar günü
ilk defa güneşe çıkarılmış
hasretiyle yandığım
yoluna düştüğüm adam

besbelli o yüzdendir
çektiğim ömür boyu
kapalı kapılardan

İYİ Kİ VARSIN NAZIM HİKMET

SORDULAR SÖYLEDİK

                      TYS YILLIĞI İÇİN SORMUŞLARDI

A

            S-1 - 2006 yılında, Cumhuriyet'le sorunu olan bir iktidar beşinci yılına girdi.

Uzaklarda, biraz hayali olarak dövüştüğümüz ABD, somut olarak (kan ve ateşle) kapı komşumuz durumunda.

Türkiye'nin politik ve ekonomik durumunu, geleceğini bu ülkenin bir yazar/şairi/aydını olarak nasıl görüyorsunuz?

         Y-1- Bu sorunun yanıtı, çok kısa, çok uzun. Ben, şairce yolunu seçip diyeyim ki:

Arabmerikan

Sevgiyi Boğazla

Güzeli Unut

Sübhanallah Wery Good

Eğriyi Hep Sula

Doğruyu Kurut

Hay Maaşallah Wery Good

Yalanı Yay Hızla

Gerçeği Uyut

Esteğzzübillah Wery Good

Temizi Karala

Kirliyi Durult

Kerimallah Wery Good

Beynini Kirala

İçini Boş Tut

Baarekallah Wery Good

Mideni Ayarla

Ne Bulursan Yut

Elhamdülillah Wery Good

            S-2 - Geçirdiğimiz siyasal ve ekonomik buhranlara neden olan, "seçim" yoluyla gelmiş iktidarların geleni gideni aratır durumda. Yaşar Nabi Nayır, 1962 yılındaki yıllığında, okuma yazma bilmeyenlere oy kullanma yasağı getirilmesini savunmuştu. 10 milyonluk okuma yazma bilmeyen seçmenin belirlediği bir siyasal iktidarın ülkemizin ve çocuklarımızın geleceğini belirlemesini nasıl değerlendiriyorsunuz? Bu durumda "medya" denen basın yayın organlarının durumu sizce nedir?

         Y-2- Yaşar Nabi Usta, 1962’de “Okur-yazar olmayanlar, oy kullanmasın” demiş de acaba, günün okur - yazarlarını görse ne derdi?

Okur-yazar olmayan 10 milyonu, seçim dışı bırakarak seçim yapılsa, korkarım, sonuç bu günden de beter olur. Çevrenizdeki okur-yazarları görmüyor musunuz?

Burada şu yaşanmışlığı anlatmak gerekiyor:

         Çankaya’nın “ünlü sofraları” ndan birinde, “eğitim” tartışılırken; gene yalnız kalır Mustafa Kemal.

Masadakiler, “ne kadar eğitebilirsek o kadarı kârdır” demektedirler, ıkına sıkına.

Mustafa Kemal, “emniyet müdürünü çağırın buraya “der. Çağrılır ve adam gelir.

Paşa:     - Şu tavanda asılı olan nedir, çocuk?

Müdür   - Avizedir Paşam.

Paşa       - Aydınlatan nedir peki?

Müdür    - Elektriktir Paşam.

Paşa       - Elektrik nedir çocuk?

Bu soru sözü bitirir. Emniyet Müdürünün vereceği yanıt yoktur.

Mustafa Kemal, bu kez de, “Şimdi, Muhafız Alayı’ndan bir Mehmet çağırın bana “ der.

Asker gelir, selamını çakar, dikilir. Paşa aynı soruları ona da yöneltir.

Okur-yazar Müdür’ün veremediği yanıt;”okumaz-yazmaz” Memet’ten gelir.

Elektrik nedir sorusuna gelindiğinde, herkeslerin soluğu kesilmişken; Er Memet

bir solukta yapıştırır yanıtı:

- Neyüdüğü bilünmez, ettüğünden bellüdür, Paşam.

Paşa, gözleri ışıl ışıl,sevgiyle uğurlarken askeri, masadakilere dönüp:

“ Gördünüz mü efendiler! İşte sizin okumuşunuz, işte halk, der “ ve ekler:

“Bu millete ya adam gibi eğitim verin, ya da sağduyusunu almayın elinden”

Şimdi benim önerim –ki yıllardır böyle savunurum-, merkezi sınav sistemiyle seçilmeli, seçilenler de seçmenler de. Her kesime kendi alanlarıyla ilgili uzmanlarca hazırlanmış sorular sorulmalı. Seçilmek için yüz üzerinden, taban seksen; seçmenler için, altmış olmalı.

Bir zamanların başbakanı: “Odunu aday göstersem seçilir,” diye öğünmüştü. Haklıymış da, işte böyle olur. Nasıl mı? Seçilmişi odun olanın, seçmeni, çör çöp olur.

B

            S-1 - Türk Edebiyatı'nın bugünkü durumu  içler acısı. Binlerin altına düşmüş okur sayısı. Daha da kötüsü edebiyatın toplumun ana damarı olma işlevinden uzaklaştırılmış olması? Sizce bunun nedenleri ve çözümleri kısaca nedir?

         Y-1- Edebiyatımızın durumunu ülkenin öteki sorunlarından soyutlayamadığımız gibi, edebiyatçılarımızı da öteki insanımızdan soyutlayamayız. Bu ülkenin insanlarından böyle edebiyatçılar çıkar. Eee, edebiyatçısı bu olan toplumun, edebiyatı nasıl olacaktı.

Yazık ki bu ülkenin üretenleri (!) –sanat adına- Tanzimat kafasından bir türlü kurtaramadı kendini. Kafalar Tanzimat olunca da ortaya dökülenler, taklit olmaktan öte ye geçemiyor.

         Batılı gibi duyumsayıp, batılı gibi yazmaya debeleniyoruz. Çünkü batılı düşünemiyoruz. İşin korkunç tarafı, şu “medya” denen aşağılaştırılmış gücü de kullanarak, topluma dayatılıyor. “İşte şair işte şiir; işte yazar işte eser” Yersen. –Bu ara çok gündemde ya-.

         Yemiyorlar abi. Bu toplum çok şey yedi, yiyor ya işte bunu yemiyor. Yer gibi oldulardı bir ara, yedirmeye çalışanlar da tam gaz dayanmıştı, dibe köşeye itilmiş onurlu yazanların gırtlağına: “Biz demiştik.”  diye de, yemedi.

         Yemezler, çünkü yazılanlarda kendi yok. Hiçbir biçimde. Ne maddi ne manevi. Yani, ne ekonomik, ne politik, ne duygusal, ne düşünsel, ne anlatısal, ne dilsel... Bu halk yok Edebiyatımızda.

         Yok, çünkü yazanların çıkış noktası bu yurt değil. Bir zaman herkesler

alay ederdi, Boğaz’da oturup Anadolu’yu yazanlarla. Bu zevatın bir bölüğü, şişirmiş yelkenleri “küreselleşme” palavrasıyla, yandım Allah pupa yelken.

         Şu ikiyüzlü “batı” karşısındaki aşağılık duygumuzu yenemezsek, köprülerin altından daha çok sular akacak.

         Bir de, şu,   “sen ben bizim oğlan” zavallılığından bir kurtulsak diyorum.

Kurtulmak zorundayız çünkü “Körler görmeseler de yıldızlar vardır”.

            S-2- Bir yazarımızın Nobel Edebiyat Ödülü'nü almasına karşın toplumumuzda edebiyatımıza ve genel anlamda sanata karşı gösterilen bu kayıtsızlığı neye bağlıyorsunuz? Bu durumu aşabilmemiz için sizce neler yapabiliriz?

         Y-2- Şu “Nobel” çok netameli bir konu. Oralara pek dalmayayım ama bir iki laf edeyim:

Hani şu görmezden geldiğimiz halkın bir sözü vardır. Derler ki: “Keçi can derdinde, kasap yağ derdinde.”

         Aydını, yazarı, çizeri tarafından yoklanmış bir toplumun, Nobel’in “N” si nesine.

         Burada kafama takılan bir soruyu, paylaşmak isterim:

Yaşar Kemal’in Nobel'e adaylığı söz konusu olduğunda, bir Fransız gazetecinin sözünü, biraz da terslenerek: “ Ben, Kürt yazarı değilim; Kürt kökenli Türk yazarıyım.” diye düzeltmemiş olsaydı...

         Acaba diyorum, Orhan Pamuk’unki ikinci olur muydu?

ALDATMACA

galu beladan bu yana

özellikle şu sırada

türküüm kürdüüm çerkesiim

ermeniyiim süryaniyiim  gürcüyüüm

hangi birini saysam

dört renkliii çok türlüyüm

yaz vaaar kış var

evecek ne iş var

 da

ne zaman insan olurum acaba

şuluk buluk bilmen nelik

falan filan hikâye

kasa emperyalist kelle

geçmişe bir bakın hele